Między Genewą a Rzymem – porównanie tradycyjnego protestantyzmu z rzymskim katolicyzmem – Bogumił Jarmulak

Zarówno protestanci, jak i katolicy odwołują się do Apostolskiego Wyznania Wiary. Niektórzy wyciągają z tego wniosek, że powinniśmy zapomnieć o doktrynach, które nas różnią, gdyż dotyczą one ich zdaniem spraw drugorzędnych. Raczej powinniśmy podkreślać wspólne korzenie i jedność chrześcijan. Celem tego artykułu jest zwrócenie uwagi na pewne bardzo ważne, a czasami nawet fundamentalne doktryny, co do których nie ma zgody między protestantyzmem a katolicyzmem i które wyraźnie wyznaczają linię demarkacyjną między tymi dwoma nurtami chrystianizmu. Decydują one o tym, że można być albo protestantem, albo katolikiem, ale nigdy protestanckim katolikiem lub katolickim protestantem.

I. Autorytet
Protestantyzm uznaje, że najwyższym autorytetem w sprawach wiary i postępowania jest Pismo Święte (39 ksiąg Starego Testamentu i 27 ksiąg Nowego Testamentu). W protestantyźmie nie istnieje żadna instytucja, która miałaby podawać jedynie słuszną interpretację Pisma Świętego, choć poszczególne denominacje protestanckie mają własne wyznania wiary, w których w zwięzłej formie przedstawione są najważniejsze wyznawane przez nie doktryny. Jednak również one podlegają osądowi Pisma Świętego. Stąd też członkowie kościołów protestanckich zachęcani są do studiowania Pisma Świętego, aby sami dochodzili do przekonań przez nie ukształtowanych.

Zgodnie z Katechizmem Kościoła Katolickiego (zwanym dalej KKK) najwyższym autorytetem jest Pismo Święte i Tradycja Święta. Pierwsze z nich jest spisanym Słowem Bożym, a drugie Słowem Bożym przekazanym w tradycji ustnej przez apostołów i ich następców, czyli biskupów. Prawo do interpretacji Pisma i Tradycji ma Urząd Nauczycielski Kościoła, czyli biskupi w zgodzie z papieżem. Interpretacja, jakiej dokonuje UNK, jest autorytatywna i winna zostać bez zastrzeżeń przyjęta przez wiernych. Ponadto Kościół Rzymsko Katolicki (zwany dalej KRK) uznaje rozszerzony kanon Starego Testamentu, czyli 46 ksiąg. Również niektóre pozostałe księgi ST zostały rozszerzone przez dodanie do nich fragmentów, które nie znajdują się w hebrajskim kanonie, a jedynie w greckim tłumaczeniu Starego Testamentu dokonanym w III w. przed Chr. Księgi te zostały oficjalnie uznane przez KRK za natchnione i włączone do kanonu Pisma Świętego na soborze w Trydencie w 1545 r. Na tym samym soborze Kościół ten oficjalnie uznał Tradycję Św. za równie autorytatywną, jak Pismo.

CAŁY TEKST